Snorri opisuje, ze na początku było Ginnungagap, ziejąca otchłań pomiędzy Muspellheim (królestwem ognia) i Niflheim (królestwem lodu). W końcu lód i ogień zderzyły się i w rezultacie powstał olbrzym Imir oraz krowa Audhumla. Krowa pożywiała się liżąc bryłę lodu. W ten sposób odsłoniła człowieka o imieniu Buri, który był w uwięziony w owej bryle. Pozostałe olbrzymy wyrosły spod ramion Imira i spomiędzy palców jego stóp. Buri ożenił się z olbrzymką, a ich trzej wnukowie: Odyn, Viii i Ve, gdy dorośli, zabili Imira, z którego ciała zbudowali świat. Z krwi Imira powstały morza i jeziora, z jego mięsa powierzchnia ziemi, z kości góry, a skały i kamienie z jego zębów i szczęk oraz połamanych kości. Jego mózg wyrzucili w powietrze i tak powstały chmury. Bogowie zbudowali także ścianę z brwi Imira, czyniąc ze świata twierdzę, nazwaną Midgard.
Wszechświat stworzony w ten nieco krwawy sposób rozciągał się dalej. Istniało dziewięć różnych światów lub sfer, wszystkie podtrzymywane przez gigantyczny jesion ( Yggdrasil). Drzewo to miało trzy wielkie korzenie: jeden sięgający do Asgardu (domu bogów), drugi do Jotunheim (domu gigantów), a trzeci do Hel (domu zmarłych). Pień Yggdrasila przechodził przez Midgard, świat ludzi. Pozostałych pięć sfer to Alfheim i Svartalfheim (domy elfów, odpowiednio — światła i ciemności), \anaheim (dom \knirow, drugiej rodziny bogów), Muspellheim (świat ognia), i Niflheim (świat lodu).Fragment zaczerpnięty z książki „Wikingowie” Jonathan’a Wooding’a.